Preferentes e política.

Teño amistades que venderon preferentes e outras que as mercaron. Non a teño entre as que decidiron poñer eses productos no mercado, sen ningún tipo de prevención para que non chegaran a mans de persoas que non sabían o que mercaban realmente e perderon unha boa parte, todavía incerta, dos seus aforros. Diredes que é porque non me movo nos círculos onde se decidiron estas cousas. Alégrome de non facelo. Nada me chama a atención neses círculos. E como din por aquí: "Nen vou alí, nen fago falta".

O caso é que, dende hai un tempo, levo defendendo que quen vendeu preferentes non debería estar en cargo político algún. Independientemente da súa adscripción partidaria. Tanto me ten o partido do que sexan ou o cargo institucional que ocupen. Entendo que deberían dimitir ou recibir o cese de ser este posible.

Por que manteño esta posición?

En primeiro lugar porque, mentres dure todo este lío, as persoas que venderon preferentes están atadas aos seus compromisos coas entidades financieiras coas que traballan, de onde reciben os seus salarios ou a onde voltarán de estar en excedencia por motivos políticos. Non son libres de actuar e o seu voto está condicionado.

En segundo lugar porque con maior ou menor culpabilidade, iso  terán que decidilo os tribunais cando prosperen as demandas, son parte imprescindible da estafa planificada. Non están imputadas pola xusticia pero si en situación de sospeita para a opinión pública. Quen está en sospeita non debe ocupar cargos políticos ou públicos.

Entendo que non o están a pasar nada ben. Sei que teñen problemas de conciencia que lles quitan o sono e lles causan infelicidade. Non quixera verme no seu lugar. Tanto quen venderon sabendo o que vendían como quen venderon na confianza de que eran seguras.

É moi probable que, colectivamente, cheguemos finalmente á conclusión de que a inmensa maioría non tiñan culpabilidade algunha. Podo dicirvos que desexo que isto ocurra e se libren da sospeita.

Pero, de momento, para min, deberían apartarse ou ser apartados dos cargos políticos e institucionais ata que se aclaren convenientemente todas as circunstancias.

Dimitir se están en cargos institucionais ou apartarase da toma de decisións se están en cargos de partido.

Polo demáis, quen comparte amistade conmigo, pola miña parte a amistade non está en cuestión. E si está en cuestión por dicir o que penso, mala sorte.

Miserables Unidos.

Sabedes que hai unha denuncia en trámite no xulgado número 3 do Porriño contra o alcalde Nelson que, ao parecer, pois descoñezo o contido exacto, aborda supostas contratacións irregulares do equipo de goberno. Un asunto de tanta importancia ten, ata o de agora, a calada por resposta do señor alcalde.
Creo que para facerse unha idea convén facer algo de memoria e recordar, con documentos,o que se dicía cando saltou o escándalo. 

Na derradeira semana da campaña das elección municipais de maio de 2011, a sección galega do xornal El País, publicaba un artigo moi documentado, asinado por un bo periodista chamado Primitivo Carbajo, sobre a xestión de Nelson Santos no tempo que transcorrira dende a moción de censura.
Picando neste enlace podedes ler o orixinal (picar) e, por si non dades feito, vouvolo transcribir.

Empresas afines al alcalde de Porriño copan contratos municipales

La Intervención municipal pone repartos al pago de casi un millón de euros

Primitivo Carbajo Vigo 16 MAY 2011

Jardinería, limpieza, electricidad, reparaciones y transportes de materiales, los servicios básicos de mantenimiento del Ayuntamiento de Porriño, están siendo copados por un grupo de empresas vinculadas a Ciudadanos por Porriño (CxP), el grupo fundado por alcalde y su segundo, Nelson Santos y José Manuel Jacobo respectivamente, desde que ejecutaron la moción de censura contra el anterior regidor, el nacionalista Raúl Francés, en febrero del año pasado. Ambos, que encabezan ahora la candidatura del PP, han levantado los reparos de la Intervención municipal al pago fraccionado de más de 900.000 euros por esos servicios.
Tres de las empresas (las sociedades limitadas Grupo E. Tano Budiño, Transportes Rosana & Pérez y Limatra) están directamente vinculadas a Constantino Pérez Vila, presidente de CxP, grupo independiente escindido a finales del pasado mandato de Independentes do Porriño, que era a su vez una escisión del PP. Ambos grupos volvieron al redil del PP, hicieron la moción de censura al alcalde del BNG y ahora se presentan a las elecciones en la candidatura popular.

Hay tres empresas del presidente de Ciudadanos por Porriño, ahora PP

Todas empiezan a facturar desde la moción de censura, en febrero de 2010

El Grupo E. Tano Budiño tiene por objeto social "la fabricación, envasado, comercialización y distribución de piensos y cerales". Desde marzo de 2010, sin embargo, ha facturado al Ayuntamiento más de 100.000 euros por conceptos tan alejados de su objeto social como suministro de material de obras, trabajos de limpieza y desbroce, servicios de camión grúa o lavado de cortinas y banderas.
Transportes Rosana & Pérez, con sede en Viana do Castelo (Portugal) se dedica a "transporte público rodoviário de mercadorías". En diciembre, cuando ya había facturado al Ayuntamiento más de 12.000 euros por transporte de materiales dentro del municipio, fue denunciada por una asociación de transportistas por competencia desleal. Entonces tomó el relevo Limantra, constituida en noviembre de 2010: en los dos meses siguientes ya había facturado al Ayuntamiento más de 32.000 euros. En total, las tres empresas de Constantino Pérez Vila han facturado al Ayuntamiento más de 150.000 euros desde febrero de 2010.
Los administradores de otras dos empresas, Mecánica Rocha e Instalación de Maderas y Pavimentos Ibérica (Impi), están relacionados con José Manuel Jacobo, segundo de Nelson Santos y concejal responsable de Contratación, que desmiente la vinculación. Mecánica Rocha pertenece a Celso Juan Freiría y a Laureano Leirós. El primero compartió la propiedad de un gimnasio con Jacobo hasta finales de 2009. Entre abril y diciembre de 2010, Mecánica Rocha -dedicada a carpintería metálica y también a la actividad inmobiliaria- presentó 37 facturas en el Ayuntamiento por un total de 151.532 euros y por conceptos tan alejados en su mayoría del objeto social como "suministro de materiales y mano de obra de limpieza de suelo", "trabajos de barrido y lavado de pistas del centro deportivo", "colocación de arquetas" o "aplicación de hormigón en vial". El interventor municipal puso reparos al pago de 122.000 euros de esas facturas.
Laureano Leirós es a su vez administrador único de Impi, creada en mayo de 2010 para dedicarse a carpintería e instalaciones de madera. Unos días después empezó a facturar al Ayuntamiento por "trabajos técnicos de limpieza y trabajos de jardinería", "limpieza de calles, malezas y realización de planos de la red de saneamiento" y otros análogos. De junio de 2010 a febrero último facturó 127.310 euros, en su mayor parte con reparos del interventor.

Hay, por último, otras dos empresas que tampoco parecen estar en su sitio desde febrero de 2010: Servicios Eléctricos Abelmar, que pertenece a un activo militante del PP local, Abelardo Otero Tourón, y Jardima Budiño. Ambas trabajan en la campaña del PP (montajes y distribución de propaganda). Abelmar se encarga del mantenimiento completo del alumbrado público, que hasta la moción de censura realizaba directamente el Ayuntamiento. El interventor ha puesto reparos al pago de 397.000 euros de sus facturas. Los formulados a Jardima Budiño suman otros 205.000 euros. Aunque se dedica a jardinería, hay facturas por conceptos tan chocantes como la relativa a "ordenación archivos y papeles Casa do Concello".

"No miro la ideología al contratar"

Los presupuestos municipales de Porriño consignan 1,2 millones de euros en 2011 para los servicios que realizan el grupo de empresas citado en la información de esta página y que en general coinciden con lo facturado por ellas desde la moción de censura al Gobierno local del BNG, en febrero de 2010, hasta la fecha. Además, tres de ellas contratan personal que luego trabaja con uniformes del Ayuntamiento, como personal municipal. José Manuel Jacobo, segundo del alcalde Nelson Santos y responsable de Contratación en el Gobierno, negó a este periódico que ningún trabajador de esas empresas trabajara con uniforme municipal. Testigos presenciales confirman y reiteran que operarios con uniforme del Ayuntamiento entraron y salieron, el viernes pasado, de la sede de la empresa Impi.
"Esa vinculación no existe", respondió contundente José Manuel Jacobo en referencia a la suya con los administradores de Mecánica Rocha e Impi, "porque hace años que se vendió el gimnasio" que el concejal administraba con uno de ellos, Celso Juan Freiría. En el Registro Mercantil, sin embargo, ese cambio de administradores está fechado en noviembre de 2009.
El concejal de Contratación tampoco ve "nada extraño" en la realizada con ninguna de las empresas citadas, y singularmente con las del presidente de Ciudadanos por Porriño. "Hay 20.000 empresas en el ayuntamiento y yo no me paro a ver su ideología: lo importante es la gestión, que sean competentes, que lo hagan mejor o más barato, y no la ideología de las empresas". Tampoco considera "nada reprobable" que las firmas facturen por trabajos alejados de su actividad, ni los reparos del interventor, "que los hubo siempre para dar y tomar".

A saída do artigo provocou unha gran inquietude na equipa de Nelson que contraatacou con palabras como as seguintes nos seus mítines e puxeron de moda, entre a parroquia popular o do MU (Miserables Unidos) para referirse ao BNG e o PSOE.

É tempo de ter memoria e de informar. Esta é a pretensión deste artigo no que, como se pode comprobar, somentes aporto documentos que poden dar luz sobre o que agora está acontecendo no concello e non fago ningún tipo de valoracións. Non porque careza de opinión senón porque creo que os documentos falan por si sós.
Que cada quen saque as súas propias conclusións.

Extranxeiros no Porriño

Hoxe lin no Faro de Vigo, nas novas do Porriño, o seguinte titular:

Detienen en Porriño a dos rumanos por robar ropa en un gran almacén.

 

Non era a primeira vez que vía a nova dunha detención asociada a unha nacionalidade, pero me preocupou que xa ían unha man chea delas que tiñan que ver con persoas de Rumanía no Porriño. E, polo tanto, non me quedei coa nova do Faro e tentei de me enterar si era colleita do xornal ou obedecía a unha nota remexida dende o concello.

Non foi dificil de sabelo porque, abrindo a web oficial do concello do Porriño atopei a nova que se tiña enviado aos medios, cun titular semellante:

A Policía Local de Porriño detén a dúas persoas rumanas por roubar roupa nuns grandes almacéns

E nela podemos ler, efectivamente, que a detención era de “dúas persoas de nacionalidade rumana”, unha xa maior, de 71 anos, e outra máis xoven, de 34, que se adicaban a probar roupa na sección de oportunidades do Corte Inglés e deixaban a vella e quedaban coa nova, logo de lle quitar a alarma da peza.

Tamén, se nomea ao concelleiro delegado de seguridade e á policía local que participou nesta exitosa misión.

O montante do furto non parece ter a suficiente entidade como para facer unha nota de prensa e menos nun estado onde os traxes de marca e os bulsos de “mírame y no me toques” van de man en man de empresarios corrompedores a políticos e políticas de grandes institucións (Camps, Rita, Ana Mato…etc). Polo tanto non creo que teña que intervir nesta operación a fiscalía anticorrupción nin o Tribunal Supremo. O caso é máis ben de xulgado de vila e tratarase de dirimir si ten entidade de delicto ou queda nunha simple falta. Non esquezamos que son pezas de roupa de oportunidade, isto é, fora de tempada e rebaixadas.

Polo tanto, o importante da nova non era tanto o que se levaban senón a procedencia das persoas detidas. E por iso se facía constar no titular da nota de prensa enviada polo concello. Alcalde, concelleiro delegado e mandos policiais, todos eles, téñenos librado de dúas persoas rumanas que, como é público e notorio, é un pobo dado ao pouco respecto ás leis e á delincuencia.

Na wikipwedia galega podedes atopar esta nota que ben moi ao caso:

A «Convención Internacional sobre a Eliminación de todas as Formas de Discriminación Racial» aprobada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas, o 21 de decembro de 1965, define a discriminación racial ou xenofobia como:

Toda distinción, exclusión, restrición ou preferencia baseada en motivos de raza, cor, liñaxe ou orixe nacional ou étnica que teña por obxecto ou por resultado anular ou menoscabar o recoñecemento, goce ou exercicio, en condicións de igualdade, dos dereitos humanos e liberdades fundamentais nas esferas política, económica, social, cultural ou en calquera outra esfera da vida pública.

Artigo 1º de CERD

Non sei si se fai consciente ou inconscientemente pero a xenofobia rezuma nesta nota oficial do Concello do Porriño, e non é a primeira vez.

Triste que, nun concello galego, se dean eses comportamentos cando o noso pobo, afeito á desgracia da emigración, tivo que soportar esas actitudes na súa pel non só na península ibérica senón nos distintos paises onde tivemos que ir buscar o futuro.

Si o señor alcalde, o señor delegado de seguridade e os mandos da policía local queren seguir con ese proceder de manchar a todo un pobo polo que fagan ou deixen de facer algún dos seus cidadáns, eu  regalolles estas fotos de rumanos e rumanas para que as poidan colgar nas paredes das dependencias policiais cun cartel de BÚSCASE por si se atreven a pisar as nosas rúas:

Angela Gheorghiu, cantante de ópera.

Eugene Ionescu, escritor, autor teatral.

Tristan Tzara, artísta, creador do Movemento Dadaista

Gica Hagi, futbolista.

Cioran, escritor.

Nadia Comaneci, ximnasta olímpica.

Ilie Nastase, tenista.

  

Si ata Tarzán era rumano!!

E si non lles chegou con estas sospeitosas e sospeitosos, deixolles aquí a estes cinco artistas que, como semellan pobres, poden colar como delincuentes para calquera apaño que se precise.

Que a súa fermosa música consiga meterlles na cabeza, a quen escribiron ese comunicado de prensa, é o obxectivo deste escrito. Que teñan un bo servicio.

Amistades íntimas e cargos públicos

Queixase hoxe, na Voz e no Atlántico, a alcaldesa de Mos, Nidia Arévalo, da denuncia en fiscalía, presentada polo grupo municipal do BNG dese concello, sobre as supostas contratacións, sen concurso, efectuadas pola alcaldesa co que din ser unha amistade íntima da mesma. No Faro de Vigo calificáronno como “noivo”.

O razoamento da alcaldesa pasa por indicar que a súa vida privada non está no ámbito da política.

Calquera subscribiría sen dubidar que o que a alcaldesa faga na súa vida privada non debe ser obxecto de debate público, pois pertence ao ambito da súa intimidade.

Pero xustamente  é diso do que se está a falar e por iso ten base a denuncia presentada: a vida privada da alcaldesa ou de calesquera cargo público non debe condicionar a vida pública e as decisións de ningunha administración.

É e por iso que a lei advirte a calquera cargo  público, funcionario ou funcionaria, que ten o deber de se abster naqueles expedientes que afecten a persoas coas que ten un grado de parentesco determinado ou que están na esfera do seu círculo de amistades.

Sería pois a propia alcaldesa quen, co presunto comportamento denunciado, tería posto en situación de necesaria investigación o que, ata que eses comportamentos non se deran, pertencía somentes ao seu espacio de intimidade.

As relacións amorosas e de amistade, íntima ou non, dun cargo público non poden ser motivo de debate político e non é diso do que se está a falar na denuncia. Do que se fala é de algo diferente: os cargos públicos e o funcionariado teñen que se abster de participar nos expedientes nos que se vexan involucradas persoas cercanas, por parentesco ou amistade.

Foi pois prudente a alcaldesa de Mos e cumpliu coa lei nesas contratacións?. 

Eso é algo que terá que determinar a xusticia que, sen dúbida, non xulgará con quen debe ir ou vir, senón si cumpliu co deber de non participar en expedientes, neste caso de contratación de servicios e adquisición de vehículos, nos que teñen interés directo persoas do seu círculo íntimo máis próximo.

Recordar tamén que a propia lei tamén impide facelo en expedientes que afecten a persoas coas aque hai manifesta enemistade.

Parece lóxico que así sexa pois, a amistade íntima e a enemistade manifesta son dous estados que poden condicionar o recto proceder e a independencia de quen ten que tomar decisións.

Tanto en Mos como no Porriño estamos diante de supostas actitudes de favoritismo e mesmo nepotismo que, de ser certas, repugnarían ás mentes sensatas e independentes.

Nas cuestións de amistades e amor eu sempre fun totalmente liberal e, polo tanto, nin entro nin saio, mesmo non teño opinión. Pola contra, que situacións de familiaridade ou amistade, íntima ou non, condicionen o gasto público, polo mesmo libre pensamento, prodúcenme a máis profunda das repulsións, pois son un dos piares da corrupción. E da corrupción e das causas que a facilitan está farta a cidadanía.