As preferentes: crónica dun pleno.

Un relato algo extenso do pleno celebrado no Porriño. Perdoade pero non poiden sintetizar máis.

Onte houbo pleno ordinario no Concello do Porriño. Un pleno que pasará a historia local como “o día en que as comisións de afectados polas preferentes retiveron durante horas á corporación”.

Sí, ese sería un titular posible, e seguro que así quedará, pero non é quen, de seu, de explicar o que alí aconteceu. Para contalo hai que pasar do titular e ir ao corpo da nova.

O pleno escomenzou ás 19 horas. Cunha asistencia tan grande, para as dimensións do local, que fomos moitos e moitas os que quedamos de pe e mesmo no hall de entrada ou fora.

A maioría das persoas asistentes ían con camisetas das comisións de afectad@s e o ambiente estaba bastante caldeado dende o inicio. Algo comprensible. As persoas afectadas por esta estafa de luva branca que son as preferentes levan xa un ano acudindo a diferentes instancias e ninguén é quen de darlles mellor resposta que palmadas nas costas e palabras de apoio, pero ningunha solución aceptable.

O Pleno.

Cando o alcalde deu escomenzo ao pleno saltou a primeira sorpresa: Ía tratarse somentes o punto das preferentes e logo se suspendería o mesmo a petición das comisións de afectad@s. Polo tanto os demáis puntos da orde do día quedarían sen debatir.

Non sería mellor que o alcalde, si quería facer un pleno sobre este único asunto, o convocara como extraordinario e non estragara a convocatoria do pleno ordinario que se tiña que celebrar logo de dous meses sen sesión ordinaria?

Eu tiro a conclusión de que Nelson Santos aproveitou para cargarse un pleno ordinario porque son os únicos nos que a oposición pode presentar mocións, rogos e preguntas.

A segunda sorpresa foi escoitar ao alcalde dicir que o PP retiraba a súa moción sobre as preferentes e que se ía debatir un texto das comisións de afectad@s.

Eu concordo que o texto a debatir debería ser o das comisións, elas eran as que viñan solicitar amparo, pero... a que viña a moción presentada en comisión do PP que era calcada da das comisións?. Pretendía o alcalde aparecer, xunto co Partido Popular, como único defensor das persoas afectadas?. Si o pretendía saiulle o tiro pola culata. Non sei si por presión das comisións ou por presión dos grupos da oposición, que xa alertaran desta incoerencia no debate en comisión informativa do punto en cuestión.

O deber de abstención en asuntos que se ten interés persoal.

Pode o alcalde Nelson Santos particpar neste pleno ou se ten que abster?.

A lei de réxime local e a de procedemento administrativo indica que calquera persoa que teña intereses persoais nun punto non debe participar na súa deliberación e votación.

Ten intereses persoais o alcalde no asunto das preferentes?

Eu creo que si.

O sr Nelson Santos chegou á alcaldía dende o seu posto profesional de director da sucursal de La Caixa no Porriño. Mentres exerza de alcalde, en adicación exclusiva, está, técnicamente, en excedencia no banco. No momento que deixe o seu traballo na corporación pode pidir a reincorporación imediata no seu antigo posto de traballo.

De todos é coñecido que La Caixa tamén está metida no lío das preferentes e os seus intereses son contrarios ás comisións de afectados.

Tamén é coñecido que a venta de preferentes producía incentivos monetarios aos empregados de banca que as colocaban.

Preguntei por este tema a xente do sector, que me resultan creibles, e dixéronme que o Sr Santos vendeu preferentes na súa etapa en La Caixa.

Tanto profesional como persoalmente a lei indicalle que non podía presidir este pleno e que tiña deber de ausentarse. Non só non se ausentou senón que nos enteramos que leva cerca dun ano facendo “asesoramento profesional” sobre este asunto no despacho da alcaldía. Ninguén alleo nolo contou. Foi o propio Nelson quen o dixo publicamente no pleno ordinario do mes de xaneiro.

De se confirmar estas circunstancias estariamos diante dunha nova e grave irregularidade no comportamento do actual alcalde do Porriño.

As intervencións no pleno.

Logo de retirar a moción do PP e sin querer contestar a unha cuestión de orde sobre ese proceder da portavoz nacionalista, Mónica Bugarín, o alcalde deu paso á intervención das portavocías dos grupos.

Os grupo mostraron o seu apoio verbal aos afectados polas preferentes.

O PP fixo fincapé na responsabilidade de Joaquín Almunia e Europa. Mira moito a Europa o PP cando veñen mal dadas

O PSOE argumenta que debe ser o Fondo de garantía de depósitos o que cubra os pagos íntegros ás persoas afectadas que non son inversoras e que o goberno do estado ten na súa man que así sexa.

O BNG dí que a solución ten que ser política e lanza a pregunta do millón: Deixará o PP o señor alcalde e o grupo de goberno si non se soluciona o das preferentes, como piden as comisións afectadas e aceptou o alcalde de Oia?

Todas estas aportacións foron engadidas e o alcalde procedeu a sacar a votación o punto. O resultado foi unanimidade.

Neste momento, Mónica Bugarín pregunta si está incluído o da dimisión e o alcalde pronuncia unha das frases gloriosas da noite: “Yo dimitiré cuando cobre el último de los afectados”.

Prodúcese entón un abucheo no público.

O alcalde dí entón que remata o pleno e deixa sen tratar os demáis asuntos.

Habían de ser as 19:30. Non mirei o reloxo pero a cousa foi breve.

Ao rematar o pleno.

Mediaticamente esta foi a parte máis interesante. Está claro que mocións de apoio se asinan todos os días nos diferentes concellos e non teñen causado efecto algún.

O interés das comisións de afectados estaba claro: que o alcalde e o grupo de goberno asinara o que xa fixera o alcalde de Oia, tamén do PP. Un escrito no que comunicaba á dirección do parido advertindo de que de non se solucionar o problema das preferentes co cobro íntegro das cantidades depositadas, o alcalde e o grupo do PP abandonaría o partido e pasaría ao grupo mixto ( por certo, non adscritos na dinámica municipal).

O portavoz das comisións pidiu a palabra. O alcalde tentou de que non falara e convidou a unha reunión cos representantes das comisións e o grupo de goberno nas dependencias da alcaldía. Un claro intento de deixar fora á oposición municipal e tratar o asunto a porta pechada.

O portavoz, apoiado polos berros dos presentes, insistiu en falar e non aceptou a reunión sen a oposición e na alcaldía.

Entón o alcalde fixo un novo intento: que falara a portavoz do grupo de afectados do Porriño. Pero a portavoz do Porriño dixo que quen tiña que falar era o portavoz que xa pidira a palabra e era o encargado de facelo . Foi un golpe para o alcalde que seguiu insistindo pero non foi quen de mudar esta posición.

Nas bancadas do público a cousa estaba quentándose por momentos e só se tranquilizou a situación cando o portavoz das comisóns poido, ao fin, comenzar a seu relato.

Sintetizando mativo os seguintes argumentos: que estaban cansos de boas palabras e mocións que non reconducían a situación; que cando estiveran en Bruxelas comprobaran que o goberno español os tiña vendido ao afirmar que somentes un 15% eran pequenos aforradores e iso se ía solucionar coa arbitraxe; que comprobaban que o PP mudaba o voto a favor nos concellos polo voto en contra en Santiago e Madrid; e que o que querían era máis presión dos concellos gobernados polo PP, como o do Porriño, lanzando o órdago da disolución dos grupos municipais do PP si non se solucionaba o problema e cobraban todos os afectados. Por iso insistían en que o alcalde e o grupo municipal do PP do Porriño asinaran un documento de apoio ás víctimas e o compromiso de romper co PP, mantendo a alcaldía, e o paso ao grupo mixto si os afectados non cobraban.

A petición era ben clara e todas as miradas e a presión estaba neste momento sobre a figura do alcalde e o seu grupo.

Producíronse entón os momentos máis tensos da reunión con diversas intervencións das persoas afectadas e algún rifi rafe con membros do PP. Nomeadamente con Carlos Martínez, María José Martínez, Ana Paradela, e Mercelino Coto. O alcalde adoptou a postura de calar e non dicir nin pío. Houbo invasión do espacio da corporación e, polo que vimos no Faro, verteuse unha botella de auga na mesa do alcalde mentres algunhas persoas se encaraban co grupo de goberno e facían soas bucinas e cornetas. A policía local todavía non estaba posicionada.

Lonxe de colaborar a incendiar máis o ambiente, os grupos da oposición permaneceron nos seus escanos en actitude calmada e sin intervir. Eu penso que foi unha lección de dignidade institucional que non sei si o alcalde agradeceu en privado pero creo que debería facelo.

Ao cabo acordouse realizar unha reunión entre un grupo de representantes das comisións e a totalidade da corporación no salón de plenos.

As demáis persoas que asistiamos á sesión tivemos que abandoar a sala, cousa que se produciu con corrección e sin incidentes, e agardar fora polo resultado.

A espera foi larga e ía frío na rúa. Pero moita xente permaneceu nas inmediacións da casa consistorial.

Alí falei con varias persoas afectadas. A situación é moi desesperada e non sei si os de arriba son conscientes de canto. O prazo da quita se achega e as promesas electorais do PP non se convirten en realidade. Polo que falamos deducín que moitos deles, a maioría me atrevería a dicir, votaran ao PP e confiaran cegamente nas promesas que personalizaban en Rafael Louzán, o presidente da Deputación de Pontevedra.

Logo de agardar bastante tempo e cando os ánimos comenzaban a quentarse pola espera, abriuse a porta do salón de plenos. Imaxino que a intención era que sairán os representantes das comisións e explicaran a quen agardaban o resultado da reunión. De feito a policía local tentou impedir a entrada no salón de afectados e público. Intento que resultou inutil e que afortunadamente non pasou a maiores.

Con todos e todas novamente dentro, o portavoz d@s afectad@s que estivera na reunión deu a noticia de que o alcalde entendía en que a solución non podía ser política e que se negaba a asinar documento ningún.

Algún dos concelleiros e concelleiras do PP alegaron que iso non fora o que dixera o alcalde e este permaneceu calado. Por máis que os afectados lle solicitaran que expresara publicamente a súa postura non quixo dicir nada. Permaneceu sentado na mesa da presidencia como si fora alleo ao que estaba a ocurrir e foi Marcelino Coto quen fixo labores de alcalde. O seu discurso, baleiro de contido e cheo de tópicos antipolítica (os do PP son sempre moi antipolíticos nos seus discursos e moi políticos nas súas actuacións institucionais e persoais) e as chamadas á paciencia, non fixeron máis que enervar máis ao público que non podía crer o que estaba a suceder.

O que alí se dixo e se berrou podedes imaxinalo. Trompetas, bucinas e berros diante dun alcalde que parecía entender que o conto non ía con el e permanecía mudo e abstraído.

Eu marchei ás 12 da noite.

Entereime de que, máis ou menos, esta situación durou ata as cinco e media da mañán con garda civil e saída con escolta do grupo municipal do PP polas dependencias policiais.

Ata aquí, tentei facer un relato o máis obxectivo posible do que eu vin.

Agora vou facer unhas valoracións a título persoal e sin máis pretensión:

1º.- O alcalde e o grupo de goberno, tan acostumados a organizar grandes concentracións con orquestras e inchables, foron incapaces de prever o que podía ocurrir e fallaron estrepitosamente no que a seguridade das persoas se refire.

2º.- O alcalde mostrou que está coas persoas afectadas coa boca pequena pero que o seu corazón está coa dirección do PP e coa banca.

3º.- A posición das comisións de afectados de buscar apoios na administración local é comprensible. Os concellos son a administración máis cercana e sensible aos problemas do vecindario e estes siguen a ter, pese a que está a cair, unha alta credibilidade neles.

4º.- As decisións dos órganos dos concellos, nomeadamente pleno e alcaldía, deben ser tomadas en libertade e sen coaccións. Pode alguén pensar que houbo coaccións no pleno por parte das persoas afectadas pero esta hipótese cae polo seu propio peso ao comprobar que ninguén fixo ou asinou nada que non quixera facer.

5º.- Os concellos entenden de situacións do máis diverso, como esta, sin ter competencias nin recursos. Nun momento que o goberno do estado e o partido que o apoia, o PP, tentan reducir o protagonismo dos concellos queda comprobado e certificado que están atacando a un dos piares máis sensibles do sistema democrático e un dos poucos que gozan de credibilidade na cidadanía. Cidadanía que acode a eles en busca de solucións e apoio vcando o precisa.

6º.- Non son quen de lle dicir ao alcalde do Porriño o que ten que facer pero de seguir estando, como estiven, en esa función non sería a miña a actuación nin parecida a que el tivo neste pleno. Un alcalde ten que ser máis sensible aos intereses xerais da cidadanía e este ten estas características. Un alcalde ou acaldesa, ten na súa man algún poder pra modificar situacións que oficialmente non son da súa competencia e no pleno ten un aliado, non só na parte do pleno que o apoia senón na totalidade. A diversidade do pleno axuda a cargarse de razóns si se establecen canles de consenso en asuntos de interés xeral coma este. Agardo que a miopía partidaria non impida ver ao alcalde do Porriño o servicio á institución, por enriba de siglas, que no pleno prestaron os grupos da oposición.

E un alcalde debe calcular as súas palabras e silencios. Calar e fomentar con esta posición o alboroto e a perda das formas non é boa cousa. E esto foi o que fixo, consciente ou inconscientemente o alcalde do Porriño no pleno das preferentes. Tentou dar carpetazo a un asunto grave cunha declaración de intencións e sin mollarse o máis mínimo e cando chegou o momento de quedar en evidencia e terse que posicionar non soubo máis que calar e pidir axuda ás forzas de seguridade. Un camiño para que tamén os concellos perdan credibilidade nun momento que esta é unha das poucas esperanzas que se abren ao cidadán do común.

7º.- A porta traseira do pleno sempre estivo aberta e non se comprende que non fora utilizada polo alcalde, aínda que só fora por prudencia, ata as tantas da mañán. Si nada tiña que dicir, debeu, por sentido común, evitar a tensión que se produciu non só aos afectados e afectadas senón tamén aos seus compañeiros e compañeiras de goberno, dos grupos da opisición e ás forzas de seguridade locais e da garda civil.

8º e final.- A estafa das preferentes e subordinadas foi feita a conciencia e se descargou sobre a xente do común que non entendía máis que de prazos fixos e foron enganados con consentimento dos organismos de control financieiro. Esta estafa masiva de se producir por persoas alleas ao sector bancario tería producido multitude de detencións e severas condeas. O estado está máis preocupado pola estabilidade do sector financieiro que pola saude e benestar da cidadanía. A cousa pinta moi mal e a presión é entendible e necesaria. A perda das formas contribúe a crear mala imaxe das víctimas que precisan gañar o aopio unánime da poboación. Ademáis da presión hai que organizar a defensa xurídica de xeito colectivo polo que poida vir e iniciativas coma a do fiscal xeral de Galicia e a de asociacións de afectados, como a de Agaprofi, son máis necesarias que nunca para facer un cortalume no caso de fallar a solución política por inanición do goberno central e autonómico.

O alcalde evita explicar o importante.

Hai un tempo anunciei na rede que tiña a sospeita de que o alcalde do Porriño, Nelson Santos, tería a tentación de falar no pleno, ou nos medios, de que estou imputado nunha causa xudicial. Ben dito, ben feito. Hoxe, no pleno pedido polo BNG, o alcalde pretendeu utilizarme de escudo humano para se defender dos ataques. Así o recolle La Voz de Galicia neste artigo. Pouco recorrido ten a noticia porque xa a dera eu anteriormente. Debín machacarlle a exclusiva. Mágoa!. Xa se debía ver xunto a Jorge Javier en prime time e non hai exclusiva porque a nova xa está dada. Cachis!.

Non poiden ir ao pleno, estaba traballando cando se estaba celebrando. Convocar un pleno ás 13:30 horas só pode ter esta intención: que a xente non poda ir. De todos os xeitos, teño información do pleno por persoas que coñezo e si poideron ir e polo que está a sair xa na prensa.

Fago pois unha nota de urxencia para deixar algunha valoración que, en vindeiros días, darán que falar aquí e noutros medios.

A primeira conclusión é que o alcalde evitou dar explicaccións sobre o que a xente quere saber, que non é outra cousa que a seguinte:

Está o alcalde contratando obras e servicios sen seguir a lei de contratos das administracións públicas? Isto é, está contratando a dedo?.

A isto non respostou o señor alcalde.

Foto M. Moralejo. Voz de Galicia.

O primeiro teniente de alcalde, o sr Jacobo, dixo que nos tribunais de contratación só había funcionarios e a presencia do responsable de área, isto é, e, como concelleiro delegado dos asuntos. Efectivamente é o que marca a lei. O argumento e a explicación non tería reproche algún si se estivera falando somentes do persoal, obras e servicios que se están contratando seguindo a lei. Pero, que pasa, señores e señoras do goberno municipal con aquelas obras e servicios que non se contratan seguindo a lei?

No concello do Porriño hai un importantísimo volume de gasto que se fai con empresas que non pasan polos procesos de contratación que marca a lei. Non están suxeitas a mesa de contratación algunha e as facturas se aproban posteriormente con recoñecementos de creto. Neses recoñecementos de creto hai informe do interventor no que se recolle esta circunstancia. En román paldino, o interventor informa de que foron contratadas a dedo. O alcalde dí que se paguen e morreu o conto.

Polo tanto a resposta do sr Jacobo non aborda esta cuestión e, polo tanto, carece de valor.

O concelleiro do PP Popular, Don Carlos Martínez, afirmou no pleno que a oposición estaba a xudicializar a vida política do concello e contribuía a manchar a imaxe dos políticos e a institución municipal.

Que saibamos, a día de hoxe, a oposición non iniciou ningúnha acción diante dos tribunais sobre estes temas. Simplemente se fai eco dunha denuncia "dun traballador do concello na fiscalía", como veñen contando os medios de comunicación que foi tida en conta pola fiscalía e logo polo xulgado de instrucción número 1 do Porriño.

O alcalde está obrigado, moralmente, a dar explicacións á cidadanía sobre os estados de alarma que se producen, non fai falla de que estea o xulgado metido polo medio. Si o xulgado está actuando, calquera cargo público, ten unha obriga maior de dar explicacións. O vecindario sabe que o xulgado está actuando, porque así o recoñeceu o alcalde nos medios. Non merece este vecindario que o alcalde dea explicacións?.

O silencio e a ocultación son as prácticas que manchan a política e danan a imaxe das institucións. Non é a oposición pidindo explicacións, Don Carlos.

Deixo aquí a crónica agradando ter máis información, que vos farei chegar por si é do voso interés.

Indignación

A convocatoria, ás 13 horas deste mércores, 6 de febreiro, do pleno extraordinario solicitado pola oposición, ten causado gran decepción na cidadanía. Non polo feito de que se celebre, que é o que todos agardaban, senón pola hora ao que foi convocado, a todas luces impropia pois coincide con horas de traballo, recollida de alumnado nas escolas, preparación da comida para quen veñen co tempo xusto, ...

Da a impresión, ben fundada, de que o alcalde non quere que haxa moita asistencia veciñal ao pleno e, máis que un exercicio de explicación pormenorizada, ten pensado pasar páxina canto antes.

Outra ocasión que perde o alcalde para dar a cara diante do vecindario e despexar as dúbidas que están na cabeza do mesmo.

O alcalde é o representante da cidadanía e polo tanto ten obriga de informala cando hai alarma social sobre algún tema. Eu creo que neste si hai alarma e ganas e necesidade de información por parte da cidadanía.

O que ten que explicar non parece moi complicado de o facer e o método dun pleno a deshora soa máis a portazo que a invitación. 

Non é raro pois que o vecindario estea cada vez máis indignado diante de políticos que se negan a dar explicacións sobre os asuntos que son de interés xeral e se esconden tras artimañas como convocar os plenos cando a xente non pode asistir. 

Actitudes coma esta son as que teñen levado a desprestixiar a función política e están a danar ás institucións, neste caso, o concello do Porriño.

Perigo: non toquen a fotocopiadora

Enterámonos polo Atlantico diario de que o alcalde, Nelson Santos, organizou un sistema de vixiancia da fotocopiadora municipal que, a pesar de ser bastante rudimentario, resulta espectacular e descoñecemos si eficaz.

O primeiro en sufrir as consecuencias deste novo sistema foi o concelleiro do BNG Marcos Rodríguez Novás o día que quixo facer unha fotocopia do expediente que estaba a consultar e foi abordado polo secretario da alcaldía, Urbano González Pérez, cargo de designación do alcalde e cuñado do mesmo.

Cando Marcos se achegou á fotocopiadora, o tal secretario foise para ela e agarrouna de tal xeito que era imposible levantar a tapa da pantalla onde se colocan os orixinais e, polo tanto, facer fotocopias. Ao mesmo tempo repetía: “Hai que ter autorización do alcalde para facer fotocopias”.

Quen coñeza as oficinas do concello do Porriño caerá na conta de que esta actuación, que causa vergoña allea, produciuse á vista do funcionariado que alí traballa e dos posibles veciñas e veciños que agardaran para ser atendidos.

Non me consta que o secretario da alcaldía fose equipado con uniforme de garda de seguridade nin que levara calquera instrumento para lle facilitar a tarefa. A todo se chegara, a pouco que as concelleiras e concelleiros da oposición deixen a postura de evitar os conflictos ante estas actuacións e se produza unha confrontación con incerto resultado.

Dicía Castelao nun dos seus famosos relatos: “Non vos riades que o conto é triste”.

Triste por ver un alcalde enrocado dando ordes máis propias dun parvulario que da sede da administración local da vila do Porriño.

Triste porque estamos diante dun intento de impedir que a oposición municipal poda realizar o seu labor coas garantías que a lei lle outorga.

Esta actitude de vixianza e persecución cos concelleiros e concelleiras, non é raro que estea extendida ás traballadoras e traballadores do concello porque, do que se trata, é de que o alcalde non quere que se filtre papel algún que poida dar luz sobre as graves sospeitas de comportamentos irregulares que están en boca do vecindario. Debe supoñer o alcalde que, con esta actitude de hostigamento e acoso, vai impedir que esa información saia á luz e a xente coñeza a verdade.

É como tentar evitar o afundimento do Titanic cun rollo de cinta aillante..

Ser ou non ser? Esa é a cuestión.

As novas que hoxe traen os xornais, Faro de Vigo e Atlántico, debuxan un panorama bastante evidente sobre o asunto da querella da fiscalía e a súa admisión a trámite polo xulgado de instrucción número 1 do Porriño.

O que primeiro chama a atención é que semella que a querella se circunscribe finalmente á contratación de asistencias técnica e non entra, de momento, na contratación de obras e subministros. Tampouco na contratación de persoal da administración local. É importante reseñar isto porque marca unha diferencia clara entre o que está baixo sospeita para os grupos políticos do BNG e PSOE, a práctica xeralizada de contratos de obras e subministros sen atender ao que marca a lei; e o traballo que realizará o xulgado de dictaminar soamente sobre contratos de asistencia técnica, nomeadamente o do técnico de obras públicas.

Os grupos da oposición teñen dinate de si unha desción importante: manter a liña de traballo político, a través da comisión de investigación que sairía do pleno extraordinario, como avanza a portavoz do BNG, Mónica Bugarín; ou persoarse na causa, como acusación particular, e tentar impulsar unha ampliación da querella cara aqueles asuntos que lles leva a afirmar que o alcalde e a súa equipa está a actuar de xeito irregular, cando menos.

Aprobará esa comisión de investigación interna, con participación dos grupos da oposición, o pleno do concello?

Para que isto suceda, o PP, que ten a maioría no pleno, tería que votar a favor. Ou polo menos unha parte do PP, alomenos dous dos seus membros, para que, sumados aos votos de BNG e PSOE, saise adiante a proposta.

Non son demasiado optimista sobre esta posibilidade e creo que a comisión será rexeitada.

A vía política quedaría de novo condicionada pola dificultade de acceso aos expedientes, á falta de transparencia na xestión do goberno, e á celebración de plenos que ademáis de contar con maioría favorables ao alcalde, se celebran cada dous meses e non están a servir para controlar ao goberno.

Debe a oposición tentar persoarse como acusación particular no proceso?.

É unha pregunta que deben contestar os dous grupos, ben de xeito conxunto ou independiente. Os grupos políticos non están para facer oposición a través dos xulgados máis, tamén é certo, de que hai circusntancias na vida en que hai que tomar decisións extraordinarias.

Dificil papeleta a que teñen diante de si.

Debe dimitir Nelson?

Varios amigos e amigas trasladáronme a súa extrañeza polo feito de que foran veciños e non grupos políticos os que presentaran denuncia na fiscalía e tamén fixeran aporte de documentación. Todo isto según o que se ten publicado.

Ao meu entender, a pregunta denota certo enfado veciñal que non é de todo xusto co labor da oposición.

As concelleiras e concelleiros electos que non forman parte do grupo de goberno teñen a obriga de controlar o labor do goberno. Están facendo o seu labor?. Ao meu entender, si. Na medida en que llo permiten os seus horarios persoais e laborais, recordemos que non teñen nin adicación exclusiva nen parcial ao concello, e na medida en que son quen de saltar a posición obstrucionista do alcalde e o seu entorno máis inmediato. Controlan ao goberno nos plenos, comisións e a través da presentación de mocións e preguntas nos mesmos. Tamén o controlan revisando os expedientes administrativos que siguen a actuación de goberno.

Deste labor de control, sairon as primeiras informacións, no ano 2011, en plena campaña electoral, sobre actuacións irregulares no concello. Alí se detallaban moitas das cousas que hoxe están en boca do vecindario e nalgunhas publicacións da prensa escrita.

Estas informacións non teñen por que coincidir co obxecto da querella da fiscalía. Polo tanto poderiamos estar diante dunha denuncia sobre feitos que a propia oposición descoñece ou aos que non tivo aceso.

Hoxe sabemos que a fiscalía xa interpuxo a querella e que a xuiz aceptouna e abriu dilixencias. Imaxino que este proceso xurídico provocará, alomenos, a imputación do alcalde, Nelson Santos que será chamado a declarar. A lei protexe a quen está querellado coa figura da imputación. Estar imputado/a significa que estás sendo investigado por algún feito e tes dereito a prestar declaración con asistencia letrada, avogado ou avogada, e que non tes obriga legal de veracidade nas túas declaracións.

Que esteas imputado/a non rebaixa para nada o teu dereito á presunción de inocencia.

Sospeito que algunha das persoas que me preguntou polo papel da oposición neste asunto estará escandalizada pola afirmación que estou a facer pero eu non vou mudar de opinión neste asunto dependendo de quen sexa a persoa imputada.

Debe dimitir o alcalde?. Esta decisión está nas súas mans.

Debe pidir a súa dimisión a oposición?. Si ten claro que houbo irregularidades debe facelo. Independientemente do que faga a xuiza e a fiscalía.

Supoño que este será o esceario: o alcalde non vai dimitir e a oposición si vai pidir a súa dimisión.

Este esceario ten un percorrido limitado dende o punto de vista político:

O pleno extraordinario que o alcalde terá que convocar por petición da oposición. A negativa a dar explicacións por parte da alcaldía ten a súa data de caducidade nese pleno. O alcalde cometeu o erro de que sexa a opisición quen provoque que haxa pleno. Esperemos que non cometa outro máis negándose a contestar ás preguntas directas que alí lle van facer.

Outro momento importante será o que se produza logo da declaración do alcalde no xulgado. Si a xuiz, ademáis da imputación, lle impón medidas cautelares que condicionen os seus movementos, como por exemplo unha fianza ou ter que persoarse con regularidade no xulgado, o alcalde si debe dimitir de inmediato.

Pero este esceario non está completo sin os actores e actrices principais: o vecindario que co seu voto provoca que a alcaldía estea nas mans dunha ou outra persoa. Ese vecindario, que agora está preocupado ou escandalizado polo que está a acontecer, ten nas súas mans a resolución deste drama. Incluso sen agardar a que se convoquen unhas novas eleccións. Ningún alcalde, dunha vila do tamaño do Porriño, é quen de aguantar a presión dunha maioría social en contra. Ningún alcalde debe agarrarse ao sillón cando a cidadanía o sinala co dedo.

Está a cidadanía sinalando co dedo ao alcalde que saiu elexido hai apenas dous anos?.